Farklı hastanelerden alınan tahlil sonuçlarının birbiriyle konuşamaması, dijital sağlığın en büyük “Babil Kulesi” sorunudur. Bir laboratuvar kalp atışını “Nabız” olarak kaydederken diğeri “HR” diyebilir. Bu veri karmaşasını çözmek için geliştirilen LOINC (Logical Observation Identifiers Names and Codes) ve FHIR (Fast Healthcare Interoperability Resources) standartları, sağlık verisinin pasaportu niteliğindedir.
Örneğin, dünyanın neresinde olursanız olun, LOINC 8867-4 kodu evrensel olarak “Kalp Atım Hızı” (Heart Rate) anlamına gelir. FHIR ise bu verinin bir uygulamadan diğerine nasıl güvenli ve hızlı bir şekilde taşınacağını belirleyen mimari çerçeveyi çizer. Bu standartlar sayesinde, bir akıllı saatten gelen veri ile profesyonel bir EKG cihazından gelen veri aynı veri havuzunda anlamlı bir şekilde eşleşebilir. Veri standardizasyonu sağlanmadan yapılan hiçbir yapay zeka analizi, “çöp içeri, çöp dışarı” (garbage in, garbage out) prensibinden kurtulamaz.